Is volùmes de sa cannaca Sardìnnia sunt in bèndida in tottu is librerias. Si los boleis comporare online, podeis cliccare in su link sutta su libru. Aici bos ais a agattare in su sìtu de is agenzias libràrias (tottu at a cumenzare in pessu chi is libros ant a èssere in bèndida).

«Su chi in unu sentidu astrintu est musica sarda in unu sentidu prus largu podet essere cunsiderada che arricchesa chi est istada s'arraiga de cussu chi est bènnidu a campu de sa mùsica europea de meda sèculos. Mancari calencunu chi si nde arriet de custa mùsica, cunsiderèndela bàrbara e antiga e carchi sardu etottu nde chistionet cun unu pagu de birgòngia, ca creet chi siat una cosa de pagu importu, dae is intrànnias de custa mùsica sunt nàschidos tottus is cumposidores de importu mannu de sa terra nostra - dae Palestrina a Verdi, dae Orlando di Lasso finas a nche lòmpere a Mozart, Beethoven e a Wagner» (F. Karlinger). A cumènzu de custu VOLÙMENE - chi aberit sa cannaca noa SARDÌNNIA in limba tedesca a incuru de su Dipartimentu de Limbas e Litteraduras Romanzas de s'universidade de Stoccarda e de su Lettoradu de Limba e Civiltade Sarda - s'agattant is iscrittos de prus importu de Karlinger de sa mùsica sarda. Sa parte de prus importu de su libru cabet artìculos e iscrittos de sa prosa populare isolana imprentados dae s'etnòlogu de Mònacu in is annos sessanta e settanta de su sèculu coladu. Sighint artìculos chi pertoccant is maneras de contare e is contadores populares. Serrant s'òpera is iscrittos de su teatru populare sardu de su sèculu XVIII, nodidias de sa musicologia sarda e un'artìculu in ue s'autore contat de sa chirca in sìtiu fatta in Sardìnnia.

Max Leopold Wagner fiat bènnidu a Sardínnia in is annos 1904, 1905, 1906 gràzias a unu bùssia de istudiu de 4000 marcos (Döllinger-Stipendium) donàdu dae s'universidade de Mònacu. E insaras nascheint immàgines de viàggiu de importu mannu meda chi sunt istadas imprentadas in su 1907-1908 in una revista de geografia Globus e chi sunt contos de viàggiu in s'ìsula de is prus galanos iscrittos finzas a oe. Sigheit Die Barbagia in Sardinien (Sa Barbàgia in Sardìnnia), pubblicadu una pariga de annos a pustis in sa revista Deutsche Rundschau für Geographie. «Custos sunt artìculos chi Wagner no at mentuadu in is iscrittos suos sighentes, e duncas sunt pagu nòdidos, forsis sunt is de prus importu pro cumprèndere su sentimentu suo pro sa Sardìnnia de tando e finzas pro cumprèndere s'isviluppu> de is istùdios suos de su sardu» (G. Paulis).

In sa presentada de sa tesi de abilitadura chi pertoccat su cantu populare sardu, Karlinger cheret «mustrare ca su cantu popolare sardu est arriccu de piessignos chi li permittint de lu distìnghere e de lu cunsiderare autònomu comente su cantu popolare ispanniolu, catalanu o portughesu, chi issos puru non sunt fígios de unu sestu musicale ibèricu ùnicu». (F. Karlinger) In su libru Das sardische Volkslied Karlinger at torradu a leare in manu sa tesi chi li at permìttiu de traballare comente professore e chi aiat presentadu in su 1954. Custa tesi est parzida in tres partes: Leben und Lied (vida e cantu), Landschaft und Lied (paesàggiu e cantu) e Die Instrumente (is istrumentos), cun s'annanta de partiduras. Serrat su libru sa filera de registradas, chi non sunt abbaradas finas a oe, fattas in su 1955 in Sardìnnia dae unu de is maistros mannos de sa chirca in sìtiu de su de Binti sèculos.

Pro more de sa salude non bona meda e de sa situazione polìtica de cussos annos, Max Leopold Wagner aiat duritadu unu pagu prima de accrarare sa voluntade sua de andare a Sardìnnia; ma bi fiat andadu in su mese de Sant'Andria de su 1925 pro fàere indagos de su lèssicu pro su cumpridura de s'Atlante Linguìsticu Ìtalu-Isvìzzeru. In is annos 1925-1927 su linguìsta tedescu abbarrat andende e torrende dae s'ìsula a terramanna, istende in Sardínnia prus o mancu pro un annu. At cabuladu in 20 biddas e cittades sardas, patinde finzas istragos mannos, pighèndesi sèmpere infattu unu chistionàriu de 2000 paràulas e preguntèndelu a is informadores, mescamente a massàios e pastores. Custu tomu cabet is descriduras de su caràttere de is informadores e is problemas chi pertoccant is arrelevaduras, is osservos fonèticos, fotografias e desìnnios cun is didascalias de s'autore, e finzas is cundideros suos de custa bentura in Sardìnnia cun un'istèrrida de su linguìsta isvìzzeru Siegfried Heinimann. Sa lassa de Max Leopold Wagner a is sardos cabet duncas materiales linguìsticos-etnogràficos e finzas etnològicos chi non fiant istados galu imprentados, ma chi sunt de importu mannu pro nos agiuare a cumprèndere de prus sa Sardìnnia de is annos Binti de su sèculu coladu.

Pro more de sa salude non meda bona e de sa situazione polìtica de cussos annos, Max Leopold Wagner aiat duritadu unu pagu prima de accrarare sa voluntade sua de andare a Sardìnnia; ma bi fiat andadu in su mese de Sant'Andria de su 1925 pro fàere indagos de su lèssicu pro su cumpridura de s'Atlante Linguìsticu Ìtalu-Isvìzzeru. In is annos 1925-1927 su linguìsta tedescu abbarrat andende e torrende dae s'ìsula a terramanna, istende in Sardínnia prus o mancu pro un anno. At cabuladu in 20 biddas e cittades sardas, patinde finzas istragos meda, pighèndesi sèmpere infattu unu chistionàriu de 2000 paràulas e preguntèndelu a is informadores, mescamente a massàios e pastores. Custu tomu cabet is descriduras de su caràttere de is informadores e is problemas chi pertoccant is arrelevaduras, is osservos fonèticos, fotografias e desìnnios cun is didascalias de s'autore, e finzas is cunsideros suos de custa bentura in Sardìnnia cun un'istèrrida de su linguìsta isvìzzeru Siegfried Heinimann. Sa lassa de Max Leopold Wagner a is sardos cabet duncas materiales linguìsticos-etnogràficos e finzas etnològicos chi non fiant istados galu imprentados, ma chi sunt de importu mannu pro nos agiuare a cumprèndere de prus sa Sardìnnia de is annos Binti de su sèculu coladu (Su libru est sa bortadura in limba sarda de: Wörter Sachen Bilder Eindrücke, Norderstedt 2004).

I Shardana, rappresentata per la prima volta al San Carlo di Napoli il 21 marzo 1959 e diretta dallo stesso Porrino, costituisce sicuramente una delle opere liriche più affascinanti del Novecento. Al San Carlo «[...] oltre agli applausi a scena aperta si contarono non meno di venti chiamate delle quali diverse dirette al solo autore [...]» (Nino Fara). L’autorevole enciclopedia musicale tedesca Musik in Geschichte und Gegenwart riporta che «[...] la grande opera I Shardana fu accolta dalla critica come la più importante opera lirica composta in Italia in questo dopoguerra». Oggi l’opera è pressoché sconosciuta. Nucleo centrale del presente volume è il libretto in tre atti a firma dell’autore, nonché le critiche all’indomani della rappresentazione del Teatro San Carlo di Napoli e del Teatro Massimo di Cagliari (1960). Fotografie, i bozzetti di Màlgari Onnis Porrino, una presentazione di Felix Karlinger sulla sardità dell’arte porriniana e altri materiali inediti rievocano una delle giornate più memorabili della storia dell’opera lirica contemporanea.
[descrizione disponibile solo in italiano]
«Nei canti Porrino getta come un ponte tra la musica popolare e la musica d’arte; nella produzione sinfonica e nei concerti armonizza tradizione e progresso e appartiene agli innovatori della musica strumentale italiana. Nelle opere drammatiche si rileva lo sforzo di Porrino verso un nuovo stile e una nuova forma, e nel suo oratorio Il Processo di Cristo, infine barocco e moderno, toni popolareschi e rigore formale si compongono efficacemente in unità» (F. Karlinger). Il presente volume si apre con un saggio di F. Karlinger su vita, opere vocali, strumentali e teatrali di Ennio Porrino. Segue una «biografia fotografica» del compositore cagliaritano. Marcello Serra, Ramón Bayod y Serrat, Felix Karlinger, Emidio Mucci, Marcella Govoni e Otello Calbi completano la prima parte dell’Omaggio. Una bibliografia degli scritti sul compositore sardo e sulla sua musica, un elenco della sua copiosa produzione poetica e di critico musicale, nonché delle esecuzioni e rappresentazioni di musica porriniana ricordano uno dei maggiori compositori del Novecento, oggi ingiustamente dimenticato. «Nella musica di Porrino la Sardegna possiede ben più che un insieme di note musicali; la musica di Porrino assicura per sempre alla sua terra, depositaria del grande tesoro, una voce in capitolo nella grande scena del mondo» (F. Karlinger).
[descrizione disponibile solo in italiano]
Il dramma in un atto L’organo di bambù fu rappresentato in prima assoluta al Teatro La Fenice il 23 settembre 1955 in occasione del XVIII Festival Internazionale di Musica Contemporanea della Biennale di Venezia e diretto dallo stesso Porrino. Andò in scena anche a Roma al Teatro dell’Opera (1956), al Gran Liceo di Barcellona (1958), al Teatro Valle di Roma (1958), al Teatro Verdi di Sassari (1960) e al Teatro Massimo di Cagliari (1969 e 1979). «Il linguaggio dell’organo di bambù è, più che un modo di dire, prima di tutto una forma di evocare, di suggerire. Sintesi perfetta, in definitiva, di tema, musica e teatro» (Ramón Bayod y Serrat). L’opera in un atto Esculapio al neon fu eseguita all’Auditorium RAI di Napoli il 28 giugno 1966; in forma teatrale fu rappresentata al Teatro Massimo di Cagliari (25 febbraio 1972) e al Teatro Verdi di Sassari (25 novembre 1972). Il volume contiene i libretti d’opera di Giovanni Artieri e di Luciano Folgore, i bozzetti di Salvatore Cacace e di Màlgari Onnis, nonché fotografie inedite e le critiche di due delle opere più affascinanti e originali del compositore cagliaritano.
[descrizione disponibile solo in italiano]
I Shardana, rappresentata per la prima volta al San Carlo di Napoli il 21 marzo 1959 e diretta dallo stesso Porrino, costituisce sicuramente una delle opere liriche più affascinanti del Novecento. Al San Carlo «[...] oltre agli applausi a scena aperta si contarono non meno di venti chiamate delle quali diverse dirette al solo autore [...]» (Nino Fara). L’autorevole enciclopedia musicale tedesca Musik in Geschichte und Gegenwart riporta che «[...] la grande opera I Shardana fu accolta dalla critica come la più importante opera lirica composta in Italia in questo dopoguerra». Oggi l’opera è pressoché sconosciuta.
Programma realizzato il 24 settembre 1960 dalla RAI-Radiotelevisione Italiana. Riproduzione autorizzata da RAI Trade, Roma