nascheit in Tàttari su 23 de Santu Gaine 1885. Giai in is primas cumproas fattas in is annos 1905-07 - caricaturas, gràfica pro sa reclame, illustradas pro arrevistas che a L'Avanti della Domenica, L'Illustrazione italiana, Il giornalino della Domenica, La Lettura - arrenneset a mustrare tottu sa sensibilidade sua a cussu «imbentu de s'identidade» chi at permìttiu in pagu tempus a sa Sardìnnia a intrare a unu dibattidu culturale pùbblicu. Su 1909 pigat parte cun s'acuerello Processione nella Barbagia di Fonni a sa Biennale de Venezia e gasi at a nàschere s'istima chi su pubblicu li at a dare finas in is annos infattu.
Viàggiat meda in tottu s'ìsula chirchende inganos noos: Òsilo, Ìttiri, Sènnori, Orani, Ovodda, Dèsulu, Ollolai, Fonne (su chi est bènnidu a pìgiu dae is bisitas a custas biddas, in ue is costumas sunt galu bivas, si podet agattare in su tomu Arte Sarda chi est un'istùdiu de iscera antropològica iscrittu paris cun un'amigu suo architetto, Giulio Ulisse Arata, imprentadu dae Traves in su 1935). Mancari istende in Tàttari andat a Roma medas bias, in ue frecuentat unu cìrculu de intellettuales sighidu dae s'iscultore Giovanni Prini, e giai in su 1913 tenet su mèdiu de ammustrare is òperas suas in paris cun is Secessionistas.
In Milanu esponet is òperas suas in sa Galleria Centrale d'Arte del Caffè Cova dae su 1917, e custu li permittit de si fàere connòschere a manera ca faet muttire finas àteros artistas isolanos; àteras gallerias de Milanu, che a sa de Lino Pesaro, ant a cuncordare mostras de is òperas suas. Sa poesia chi ponet pro arrappresentare s'arrealidade, li permittit de cumprire, in paris cun is òperas fattas intro e foras de Sardìnnia, finas òperas comente is pinturas «africanas», nàschidas dae sa connoschènzia deretta de cuss'arrealidade pro more ca fiat istadu in Tripolitania e in Egittu tra su 1924 e su 1927. Dae custos viàggios ant a nàschire is òperas fattas in is logos bidos e finzas òperas approntadas a pustis de custa esperiènzia; custas òperas ant a èssere mustradas in El Cairo paris cun artistas egizianos famados.
Is òperas suas cabent finzas arrappresentadas chi parent òperas de cinema, comente si biet dae is pinturas chi s'agattant in sa Casa Serbelloni in Bellagio (1923), in sa Villa Argentina in Viareggio (1930), e in s'istazione de is trenos de Tèmpiu Pausania (1931-32). Fiat istadu coraggiudu meda cando aiat iscrittu pamphlet contra a su sistema de s'arte. In is annos Baranta andat a istare a Biella, in ue pintat mestamente paesàggios e naturas mortas ma chi ammustrant una tristura manna. Morit in Adorno Micca su 20 de Maiu 1945.
Àteras informaziones si podent agattare cuntattende sa domo editora ILISSO:
www.ilisso.it/collappro/D05.htm