FELIX KARLINGER, nàschidu in Mònacu de Baviera su 17.03.1920 e mortu in Kritzendorf su 27.07.2000, est unu de is istudiosos chi connoschet a primore sa mùsica e sa litteradura populare sarda. A su tempus de sa segunda gherra mondiale e finzas a pustis issu at istudiadu etnologia, musicologia, sienzias de teatru e romanìstica. In su 1948 at presentadu sa tesi de duttoradu chi aiat iscrittu de su cantu populare de is Pireneos (Das Volkslied der Pyrenäen [Su cantu populare de is Pireneos]). A pustis de is istúdios e de is chircas cumpridas in Sardìnnia, at iscrittu in su 1954 sa tesi de abilitadura a sa docènzia: Das sardische Volkslied (Su cantu populare sardu). Dae su 1959 a su 1966 est istadu professore de musicologia in s'istitutu de filologia romanza de s'universidade de Mònacu e dae su 1967 a su 1980 est istadu professore ordinàriu in s'istitutu de filologia romanza de s'universidade de Salisburgu.
MAX LEOPOLD WAGNER, nàschidu in Mònacu de Baviera su 17 de Cabudanne 1880 e mortu in Washington su 9 de su mese de argiolas de su 1962, est galu nòdidu a dies de oe comente unu de is istudiados chi ant connottu e istigadu a primore sa limba e sa cultura de sa Sardìnnia, pro non nàrrere chi est istadu unu de is romanistas prus cumpetentes de su de Binti sèculos. Pro si laureare at iscrittu una tesi chistionende de sa formadura de is paràulas in sardu. In su 1907 in Würzburg at cungruidu sa tesi de dottoradu de sa fonètica de is dialettos de su cabu de giosso de sa Sardìnnia (Lautlehre der südsardischen Mundarten [Fonètica de is dialettos de su cabu de giosso de sa Sardìnnia]). Est abbarradu medas bias in s'ìsula dae su 1925 a su 1927, cando fiat faende is indagos de su lèssicu sardu pro s'Atlante Linguìsticu Ìtalu-Isvìzzeru chi fiat a incuru de Karl Jaberg e Jakob Jud e imprentadu dae su 1928 a su 1940. Infattu de sa pubblicada de su libru suo La lingua sarda: storia, spirito e forma (1950), Wagner si nch'est andadu a Washington, in ue at traballadu pro cungruire su Dizionario Etimologico Sardo e in ue est mortu in su 1962. Sa lassa sua cabet prus de 450 iscrittos e belle sa meidade de custos trattant de limba e de cultura sarda. Pro custu Wagner si podet cunsiderare «su babbu mannu de sa grammàtica sarda» (H. Kröll).
[testo non ancora tradotto] Il compositore ENNIO PORRINO nasce a Cagliari il 20 gennaio 1910. La sua composizione più nota e più eseguita in Italia e all’estero è il poema sinfonico Sardegna (1934); seguono Sonata drammatica per voce recitante e pianoforte (1947), l’oratorio Il Processo di Cristo (1949) e la composizione per orchestra Nuraghi (1952). Le sue opere liriche più significative sono Gli Orazi (1941), L’organo di bambù (1956) e I Shardana (1949-59). Nel 1951 diventerà professore ordinario della cattedra di composizione del Conservatorio di Roma a cui si aggiungerà, nel 1956, la nomina a Direttore del Conservatorio di Cagliari. Morirà improvvisamente a Roma il 25 settembre 1959. A giudizio di Felix Karlinger «l’opera di Porrino, eccellente quant’altra mai nell’ambito della produzione musicale italiana d’oggi, costituisce come un ponte ideale tra la musica popolare della sua terra e le tendenze e le esigenze dell’arte musicale moderna, tra un glorioso passato e il presente. E anche se primo comandamento di un musicologo è quello di evitare i superlativi, è ben vero che dopo Puccini nessun musicista ha dato alla musica italiana tanto quanto Porrino»